ശാന്തിനികേതൻ

ടോയ്ലറ്റിലെ സ്വകാര്യതപോലെ

നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.

കിണറിന്റെ ആഴവും വൃക്ഷഛായയും

ഉറിയിൽ ഉറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉപ്പുനീരും പോലെ

നമ്മുടെ സ്നേഹം.

നമ്മുടെ വീട്:

എത്രസുന്ദരമുദാരം വരൂ എന്ന്

ഇറയം വിളിക്കിലും,

പഴുതിൽ താക്കോലിടുമ്പോൾ

എപ്പൊഴും സംശയം;

ഇടതോ?വലതോ?

സ്വീകരണമുറിയിലെ നാൽക്കാലികൾ

ഇല്ലാത്ത കണ്ണുകൊണ്ടു തുറിച്ചു നോക്കും.

പെട്ടിതുറക്കുമ്പോൾ ചിത്രഗീതം,

കൂൺകൃഷി,കീടനാശിനി,

പുതിയ കുളിസോപ്പ്,ഈങ്ക്വിലാബ്.

ടോയ്ലറ്റിന്റെ വാതിൽതുറന്നാൽ

യൂറോപ്പ് കാണാം.

വായനമുറിയിൽ ഫ്രാൻസും ജർമനിയിം അയൽക്കാർ

കിച്ചണിലെപ്പോഴും വിദേശികളുടെ തിരക്ക്

ഇന്ത്യയെവിടെയെന്നതാണ് ചോദ്യം.

നമ്മുടെ കിടപ്പുമുറി:

ക്രൗര്യസന്തുഷ്ടം കളിമുറ്റം

കിടപ്പുമുറിയിൽ നമുക്ക്

സിംഹവും പുലിയും കളിക്കാം

നമുക്കെങ്കിലും കഴുതപ്പുലികൾ ജനിക്കരുത്.

നമ്മുടെ അയൽക്കാർ;പാവം അപരിചിതർ

അവരുടെ കുട്ടികൾ;പേരറിയാത്തവർ

അവരുടെ കളിപ്പാട്ടംആപ്പിളും ഗണ്ണും സ്കൈലാബും

അവർ മുള്ളുന്നത്;നമ്മുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക്.

നാമയയ്ക്കുന്ന പ്രാവ്

ഒരിലയും കൊത്താതെ മടങ്ങുന്നു.

കൈവെള്ളയിൽ പാതാളം തേടുന്ന ഭാഗ്യരേഖ

വേനൽപ്പുറത്ത് വിരുന്നുവരുന്ന പാദങ്ങൾ

സമാധിനഷ്ടമാകുന്ന നമ്മുടെ വീട്.

എങ്കിലും നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നു.

മുഖത്ത് ഉരുണ്ടുകൂടുന്ന മെഴുക്കുപോലെ

നിന്നെ ഞാൻ അറിയുന്നു.

(ഭാഷാപോഷിണി-1996)